Ja, wij doen veel lastige dingen... Maar die eting is toch met stíp zo ongeveer 't lastigste van gans 't jaar! Nochtans komt er daar geen blazen aan te pas...? Misschien is da omdamme da nie gewend zijn om een gans wiekent op te dienen en met bordjes met gladde peren en kommen hete soep over- en weer te hollen? Of om een gans wiekent te staan afwassen of in potten te staan roeren?

Alhoewel, dit jaar was het gelijk toch minder zwaar dan andere jaren. We hadden dan ook keiveel sjans met 't weer! En niets zo goe om de batterijen weer efkes op te laden dan lekker in 't zonneke wa veldsla te kuisen of drankkaartjes te knippen. En de eters hebben dan ook automatisch een zonnig humeur en kunnen dan beter wachten... als het even strop loopt aan de keukendeur!

En voor Denise was het een zilveren editie: de 25ste keer dat ze achter onze kookpotten stond! Dat moest beloond worden! Want die 25 etingen zouden nooit zo goe gelukt zijn zonder Denise; keiveel werk heeft die daar telkens in gestoken, en ook telkens de menu's bedacht en op voorhand recepten uitgeprobeerd en voorgesteld aan 't bestuur (mét proeverijen en alles derop en deraan!). Wij zouden niet weten hoe we het zonder haar hadden moeten redden... maar ooit gaat da wel ne keer komen hé :-( brrr daar denken we liever nog nie aan!

Maar nu kunnen we lekker uitkijken naar de volgende activiteit: ons wiekent! Want jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa dat zal ook weer hilarisch worden ;-) !