Want om die begeleidingsliedjes nonchalant en ongedwongen mee te kunnen spelen met die drie madammekes, moet dat écht goe in ons koppeke zitten. Dus zit er niets anders op dan 's avonds, als een ander al lang uitgestrekt in zijne zetel zit of aan den toog op café, die partituurkes boven te halen en met 't vingerke de maat slaand of - voor de zelfzekere durvers - direct met instrument die stuxkes eens door te spelen...
Idem voor die krullewieten in 'den benny'! Dat zijn mondkunstjes die wij nie zo gewend zijn, dus dat vergt oefening om die zonder uitschuiver- of piep-angst te kunnen uitvoeren. Véél oefening...
Maar al onze moeite zal beloond worden! Zéker weten dat die madammekes nadien met niemand anders meer zullen willen toop spelen dan met ons ;-) En eerlijk gezegd: wij zijme zelf ook nogal zot van die uniformkes (vooral die bootjes zijn de màx!) dus onzen toekomst ziet er zéér uitnodigend uit! Joehoe! Daar kunnen we alleen maar blij van worden!

Nieuwe reactie inzenden